Antalya ile Almanya’nın Nürnberg kenti arasında 1997 yılında, dönemin Antalya Belediye Başkanı Hasan Subaşı ve Nürnberg Belediye Başkanı Ludwig Scholz tarafından Cam Piramit’te imzalanan kardeş şehir anlaşmasının ardından, 1998 yılında Nürnberg tarafından Antalya’ya iki adet tramvay 1 Mark karşılığında hediye edildi.
Kardeşlik bağlarının simgesi olarak Antalya’ya getirilen tramvaylar, yaklaşık 100 bin Alman Markı harcanarak kente ulaştırıldı ve vatandaşların hizmetine sunuldu.
O yıllarda Antalya ile Nürnberg arasındaki karşılıklı ziyaretlerde bu tarihi tramvaylar da önemli bir yer tutuyordu. İki kentten gelen heyetler zaman zaman tramvaylarla şehir turu yapıyor, böylece iki şehir arasındaki dostluk ve kardeşlik bağları adeta raylar üzerinde yaşatılıyordu.
Kardeşlik anlaşmasının ardından Antalya’nın Pınarlı bölgesinde Bedri Yalçın tarafından inşa edilen villalar topluluğuna “Nürnberg Sitesi” adı verildi. Sitenin bu isimle anılması, Antalya-Nürnberg kardeşliğinin kentte bıraktığı izlerden biri olarak dönemin Alman basınında da haber konusu oldu.
İki yıl önce Nürnberg’den Antalya’ya gelen Nürnberg Belediye Başkanı Marcus König ve beraberindeki heyet de kardeş şehir ilişkilerinin sembollerinden biri olan bu tramvayların önünde fotoğraf çektirerek iki kent arasındaki dostluğu bir kez daha kamuoyuna yansıttı.
Bu görüntüler, yıllar önce kurulan kardeşlik ilişkisinin yalnızca imza törenlerinden ibaret olmadığını, kentlerin ortak hafızasında somut izler bıraktığını da gösteriyordu.
Aradan geçen yıllara rağmen bu anlaşmanın ve onun somut simgelerinden biri olan tramvayların, iki şehir arasındaki dostluğun hatırası olarak korunması bekleniyordu.
Ancak bugün, bir zamanlar iki kentin kardeşliğini simgeleyen bu tramvayların kaderinin tartışılır hale gelmesi ve hatta “çöplük” olarak nitelendirilmesi, bu tarihi geçmişi bilenleri derinden üzüyor.
Bir kentin tarihine tanıklık etmiş, Antalya-Nürnberg dostluğunun hatırasını taşıyan bu tramvaylar yalnızca eski ulaşım araçları olarak görülmemeli. Onlar, iki kentin geçmişte kurduğu dostluğun ve insanların hafızasında yer eden bir dönemin canlı tanıklarıdır.
Aradan geçen yıllarda teknolojinin gelişmesi ve yeni tramvayların hizmete girmesi elbette kaçınılmazdır. Ancak eski tramvayların kaderinin böyle bir ifadeyle anılması, geçmişe ve iki şehir arasındaki kardeşliğe karşı bir vefasızlık duygusu oluşturuyor.
Bugün yapılması gereken, bu tramvayları gözden çıkarmak yerine tarihî değerlerini koruyacak bir çözüm bulmak, onları restore ederek Antalya-Nürnberg kardeşliğinin simgesi olarak gelecek kuşaklara aktarmaktır.
Çünkü bazı araçlar yalnızca raylarda ilerlemez; geçmişin hikâyelerini de taşır.
Taner TÜZÜN / ANTALYA
